Vietnam

Ho Chi Minh City in Vietnam, maar een 6 uurdurende busrit weg van Phnom Penh. Het eerste wat ons opviel, en ons verbaasde, was dat het veel moderner is dan Cambodja en Laos. Veel hoge en mooi gekleurde gebouwen, met een nette asfaltweg en zelfs mooi getrimde bomen om de twee richtingen te scheiden.
Ten tweede zagen we aardig wat Chineze invloeden terug in tempels en gebouwen.
En tot slot, iets waar je niet om heen kan, nog veel meer scooters. Maar liefst 4 miljoen heb ik me laten vertellen, wat best indrukwekkend is voor een stad met 5.38 miljoen inwoners.

Het verkeer is echt levensgevaarlijk! Er zijn zebrapaden, maar vertrouw er niet op dat het verkeer voor je stopt. Het blijft in een stroom doorgaan en met oversteken moet je gewoon goed om je heen blijven kijken, want ze hebben ook de neiging om op de verkeerde weghelft te rijden. De scooters zullen je (proberen) te ontwijken, ook al vinden ze het te leuk om evengoed lekker te blijven toeteren. De toeter is werkelijk heilig hier en met name de bus heeft er patent op aangevraagd.
Het is niet zo raar dat er dus veel verkeersongelukken gebeuren, in 2007 maar liefst 13 000(!), en wij hebben onze 1e gelijk al bij binnenkomst van het land gezien.

Omdat er zoveel scooters zijn, maar geen parkeervakken kom je die apparaten echt op de raarste plekken tegen. Naast het feit dat je niet meer over het voetpad kan lopen, omdat het volstaat is het hun ook niet vreemd om ingangen van bijvoorbeeld hotels en restaurants vol te bouwen. Zelfs in de boekenwinkel zijn we ze tegen gekomen.

Wat wel heel leuk is om te zien, is dat veel vrouwen hier de hele dag met zo'n rond rijstveldhoedje oplopen. Je krijgt ook echt wel respect voor de locals als je ziet dat ze elke dag om 5 uur al bezig zijn met van alles en nog wat. Het is dan ook niet raar om te zien dat bijvoorbeeld cyclo's drivers (bakfietsen) in de middag ff hun ogen dicht doen. Ook de receptie in ons guesthouse legde een bamboematje neer achter de balie om wat wel verdiende slaap in te halen.

In HCMC heb je net als overal in Azie ook bedelaars en mensen die boeken, armbandjes en sigareten aan je willen verkopen. Een grote opluchting is wel dat ze veel makkelijker opgeven dat in Cambodja, waar het toch wel wat van stalken weg begon te hebben. Tijdens het eten hebben wat een aantal nieuwe technieken (voor ons dan) mogen aanschouwen. Vrouwen met kleine kinderen die zakdoekjes en kauwgom wilde verkopen, terwijl het kind vrolijk naar je zit te lachen. En mannen die uit het niets naar je toekomen en je hoofd beginnen te masseren. Als je het toe laat mag je na een paar minuten hoofd en nek massage geld betalen, zonder dat er van te voren iets is afgesproken of zelfs toegestemd is..

Dichtbij HCMC, maar door de local nog steeds Saigon genoemd, bevinden zich de Cu Chi tunnels. Tijdens de oorlog bevond de Viet Cong zich daar in de jungle en om zich te beschermen van de bommengooiende Amerikanen hebben ze tunnels gegraven tussen de 3 en 10 meter diep in de grond, waar ze praktisch alles deden: koken, slapen, mensen verzorgden in het ziekenhuisje en zelfs kinderen kregen! Na een presentatie waar onze gids met veel trots vertelde hoe ze de Amerikanen te slim afwaren en een demonstratie van de boobytraps, mochten we zelf een stukje door een tunnel heen. Volgens onze gids waren het "kingsize toeristentunnels", maar desalniettemin een zeer claustrofobische ervaring. En ongelovelijk heet! Echt heel bizar dat die mensen zo geleefd hebben, zonder licht in nog kleinere tunnels.. Ongelofelijk.

De volgende stop was het oorlogsmuseum, waar gruwelijke foto's hingen van Vietnamese mensen die toegetakeld waren door de Amerikanen. Mensen werden levend uit een helicopter gegooid en op de foto zag je een half uitelkaar hangend lichaam die trots werd opgetild. Mensen die tot de dood achter een auto werden aangesleurd. Etc etc. Het ergste is misschien wel alle chemische troep die ze op Vietnam hebben gegooid, met alle misvormde mensen als gevolg. De zwaarste chemische stof, Agent Orange, kan met een eetlepel een hele stad verwoesten! Door de onmenselijkheid van de Amerikanen, allemaal onder het mom van het bestrijden van het communisme, lopen er nu nog steeds heel veel verminke mensen in het rond, omdat "besmette mensen" het via de gene doorgeven aan hun kinderen.

Het is echt een eye-opener om de Vietnam geschiedenis te bekijken vanuit deze kant, want op school leer je alleen hoe babaars de Viet Cong was. Maar dat is helemaal niet zo raar als je je bedenkt dat ze lang niet genoeg geld hadden om oorlog te kunnen voeren als de Amerikanen deden (die gewoon meer geld en bommen er tegen aangegooid hebben dan in de WOII!) en je jarenlang te maken heb gehad met andere landen die de macht opeisde, zoals Frankrijk en Japan.

Na de drukke stad was het tijd voor ons om lekker te relaxen op het strand. Dus met de slaapbus naar Nha Trang aan de zuidkust. En is best een mooi strandje, helemaal vergeleken met Sihanoukville in Cambodja. Qua rondzwervend vuil viel het best mee en voor een klein bedragje kon je een bedje onder een heerlijk tropische parasol huren. Bij aankomst kregen we gezelschap van een 7 jarig Vietnamees meisje die serieus 10 minuten bij ons heeft gezetten en met enorme doorzettingskracht "Helloooo, you wanna buy somethingggghhhh..????" heeft gezongen voor ons. Ze bleef maar doorgaan. Na een aantal keer "Nee, dank je" gezegd te hebben zijn we maar wezen kijken hoe lang ze het volging houden. Best lang nog, moet ik je eerlijk zeggen. Op een gegeven moment zijn we maar gewoon met onze ogen dicht gaan liggen, maar zelfs daar was ze tegen bestand. De meid liep rondjes om het bed, zodat Henk elke keer haar mandje met sigaretjes en kauwgom gewoon in zn gezicht kreeg geduwd. Pas nadat een zus en moeder langskwamen ging ze eindelijk weg. Verder gelukkig geen last meer gehad van andere verkopers, ze waren makkelijk te overtuigen dat je niets wilde kopen.

We kwamen precies in een festivalweek aan in Nha Trang, dus heel de omgeving was hier heengekomen en er waren optredens en vuurwerk. Erg gezellig en onwijs druk. En voor sommige waren blanke mensen toch nog best bijzonder om te zien, hahaha.

Gistere zijn we op een partyboot langs 4 eilanden geweest die dichtbij liggen. Lekker gesnorkeld in mooi en helder water. In eerste instantie vonden we het jammer om te zien dat er heeel veeel Aziatische mensen, met name ouderen en kleine kinderen, op de boot zaten. Ze durfde het water niet in, blokkeerde de trap, wilde niet nat worden etc. Maar bij eiland nummer 2, na fanatiek gezongen en gedansd te hebben, was de drijvende bar open en werden ze heel gezellig. :D
Op onze boot zaten denk ik een man of 40, maar elke dag gaan er wel een stuk of 8 boten dezelfde eilanden af. Bij 1 van de eilanden kwamen we zelfs een Monnickendammer tegen (Bram, voor degene die hem kennen). Echt grappig, de wereld is zo klein.

In de avond, na een lekker broodje kabab van de Nederlandse eigenaar bij ons op de hoek, weer met de slaapbus verder naar Hoi An. Heel toevallig zaten we weer in de bus met Jerry, de kiwi (oftewel van Nieuw Zeeland). De reis verliep niet helemaal smooth.. Omdat we geen seatnumbers hadden gekregen, kregen we gewoon een stoel aangewezen van de driver. Alles ging goed, tot dat er een oud Vietnamees kreng commenderend begon te kreunen tegen Jerry. Ze wilde zijn plek hebben en was niet van plan genoegen te nemen met wat anders. Jerry daarintegen had al een slechte ervaring met de bus gehad en had toegezegd gekregen in een onderste bed te kunnen slapen. De chauffeur kwam erbij en zei dat hij eruit moest, wat hij natuurlijk niet zomaar deed voordat hij een andere plek had. Oplossing van de chauffeur: tegen mij blaffen dat ik mijn plek aan Jerry moest geven. Waar ik heen moest kwam later wel snauwde hij. Echt uit het niets was hij zo bizar aan het commenderen. Als die eikel nou bij voorbaat me ticket had aangenomen en gewoon gelijk naar de goede stoel had verwezen... Zucht.
Dus ik moest van hem een plaats naar achter, wat de achterkant van de bus is en 5 plaatsen naast elkaar zijn, waar 5 Chinze jongens al lagen, omdat hun beloofde seats al bezet waren. Dus op de vraag waar hun heen moesten: Ze mogen blijven liggen! Zucht..
En ik? Ik moest toen rechts van Jerry, die nu tussen Henk en mij lag. Wat betekende dat het meisje wiens plek ik nu in nam naar voren moest.
30 minuten laten en iedereen behoorlijk gefrustreerd wegens het gedrag van de chauffeur lag iedereen okey. En dat allemaal omdat dat mens liep te zeuren!

Na een korte break weer de bus in, ik stond al op de hoogste traptrede me slippers uit te doen, toen dat Helse Vietnamese Omaatje voor me neus stond. Ze trok haar slippers aan en in plaats mij even binnen te laten had ze gewoon het lef om de doorgaan te blokeren het mij een blik te geven dat ik weer terug naar buiten moest op me blote voeten omdat madame er langs moest. Ik had toen echt de neiging om dat kreng ff goed van de trap af te duwen! Wat een afschuwelijk mens!
Toen ik zei dat ik er langs wildde heeft ze uiteindelijk een beetje moeten draaien zodat we beide tegelijk elkaar konden passeren.... Grrhhh

In de nacht werd ik wakker omdat ik voelde dat er iemand aan me tas zat te trekken. Dus had ik vastgemaakt aan me gordel. Het was de chauffeur, of ik me tas niet ff op me schoot kon nemen..? Nee..!? Ik heb al geen plek om me benen plaatsen en nu wil je dat ik me tas er nog eens bij stop? Er kwam namelijk iemand in het gangpad naast me liggen. Volgens ons verkopen ze gewoon goedkope gangpad plaatsen aan locals en stoppen ze het geld zelf lekker in hun zak. Behoorlijk irritant, met me tas boven me hoofd op de stoel proberen te slapen op een stoel met allemaal ijzeren haakjes...

Maar gelukkig hebben we de rit overleefd en zijn we in Hoi An aangekomen. :D
Xxx Henk en Cyn