Westkust

Hee schatties,

In de afgelopen weken hebben we weer een hoop meegemaakt. Allereerst hebben we onze laatste werkdag gehad op de nursery in Wanneroo, wat natuurlijk heerlijk is maar tegelijker tijd ook raar; we hebben er ondertussen 2 maanden gewerkt en geleefd en dan begint het toch als een thuis te voelen.
Maar op donderdag 22 januari hebben we toch afscheid genomen en zijn we met ons eigen bussie erop uitgetrokken :D

Voor de westkust hebben we maximaal 3 weken, zodat we een week voor de zuidwest kust hebben en een week om van Esperance (uiterste puntje van zuidwest kust) naar Sydney te rijden, waar Bea en Louis op 27 februari zullen landen.

Het was heerlijk om weer op de weg te zijn en lekker te genieten van de dingen die je onderweg tegenkomt. In 4 dagen zijn we alsmaar blijven rijden tot dat we bij Broome aankwamen, zo'n 2454 km noord van Perth. Onderweg kwamen we veel dingen tegen. Naast de roadtrains en roadkill, moet je soms wel eens remmen omdat er een kudde wilde koeien op de weg stonden. Ook ben je regelmatig bezig alle lizards te ontwijken die lekker liggen te zonnen. Het is ook niet raar om wilde paarden, schapen, geiten en kangaroo's tegen te komen. En daarintegen moet je echt ver rijden om een volgend tankstation te vinden. De gemiddelde afstand is snel zo'n 160 km verderop.

Broome was schitterend. Echt heel tropisch met alleen maar palmbomen en mooie stranden. Wij stonden met ons bussie zo'n 3 meter van het strand af, echt geweldig. Een heel ander Australie. Daarintegen was het ook onwijs hotties: de luchtvochtigheid is erg hoog, waardoor je de hele dag blijft zweten. Ook 's avonds koelde het niet af. Ondanks veel water drinken kreeg ik (Cyn) zelfs last van uitdrogingsverschijnselen. Maar gelukkig ging het snel beter door flink zout te eten en een zakje oplos ORS poeder in me water te gooien (thanks mam ;) ).
Vervolgens weer richting het zuiden. Onderweg van Broome naar Port Hedland gestopt bij de Eighty Mile Beach, een enorm lang strand wat we helemaal voor ons zelf hadden, op 1 ander koppeltje na dan. Wel een stukje op een unsealed road moeten rijden om het te bereiken, dus onze witte bus heeft nu oranje modderstrepen op de zijkant. En een vliegen begraafplaats op de voorkant. ZOVEEL vliegen tegen ons raam en voorkant gehad op onze weg terug, je ziet bijna niet meer dat de bus wit is.

Van Port Hedland verder gaan rijden, maar toen we rond 6 uur 's avonds bij een roadhouse terecht kwamen kregen we te horen dat de weg 15km verderop onbegaanbaar was, het stond totaal blank. Gelukkig hadden we al een end gereden en waren we toch van plan een slaapplekje te zoeken. Maar bij het roadhouse moest je zo'n 25 dollar betalen en dat was het geld echt niet waard. Dus, tevens ook uit nieuwsgierigheid, zijn we iets door gereden tot dat we bij de overstroomde weg uitkwamen. Het water stond al zo'n 0.6 meter hoog. Dus echt niet dat we de bus er doorheen zouden krijgen. Aan de andere kant stond een hele rij met personenauto's en campers die ook moesten wachten totdat het water gezakt was. Roadtrains en 4wd jeeps kwamen er wel nog doorheen. Dus Henk en ik hebben maar kamp opgezet op een veilige afstand en tijdens het noodles eten gekeken naar de weg en wie er wel en niet door heen konden :D

De volgende ochtend stond het water nog wel hoog, maar de rij met auto's was verdwenen. Dus hebben wij ook maar de sprong gewaagd. Dat was wel kicken, hahaha. Die dag zijn we in Exmouth aangekomen. Vanaf dit stuk is er eindelijk wat leven in de brouwerij. Je moet je voorstellen dat van de populatie die in WA (Western Australia) woont, 90% bij Perth woont. Dus hoe noordelijker je komt, hoe minder mensen er wonen. In Exmouth hebben we ons in de avond aangesloten bij de gidsen van het Jurabi Turtle Centre. Om 9 uur kregen we een presentatie over de 3 soorten schildpadden die hier op het strand aankomen om hun eieren te leggen. Daarna zijn we met gids in het donker het strand opgegaan om schildpadden te kijken. Onder een schitterende heldere sterrenhemel hebben we op het strand zitten wachten totdat er iets zou gebeuren. En het gebeurde!! We hebben de sporen van een Green Turtle uit het water gevonden en zij was bezig met bodypitten, oftewel; veel zand gooien om een ruimte te creeren waar ze haar eieren in kwijt kan. Zo tof om hopen zand gegooid te zien worden! Toen het tijd was om het strand weer te verlaten, werd onze weg geblokkeerd door een schilpad die net het water uit kwam. Dus moesten we wachten totdat zij hoog genoeg het strand op was, voordat we verder konden. Schildpadden schijnen erg gevoelig te zijn voor licht en bewegingen, dus mogen we ze niet storen, omdat ze anders weer terug de zee in gaan en hun eieren niet leggen. Een schildpad heeft al geen goede startkans; 1 van de 1000 baby's bereikt maar volwassenheid. Dus toen we genoeg ruimte hadden om achter haar langs te gaan, zijn we als een compakte groep kruipend over het strand gegaan, zodat ze ons voor een steen zou aanzien. Dat moet er grappig uitgezien hebben.
We vonden deze ervaring echt helemaal te gek! Ook hebben de gidsen het erg leuk gedaan met de info die ze hebben over deze dieren en het is nog gratis ook. Op deze manier willen ze voorkomen dat mensen op eigen houtje dingen gaan doen en dus het hele proces kunnen verstoren voor de schildpadden.

Vervolgens zijn we naar Cape Range National Park gegaan, wat naast Exmouth ligt. Eerst de Mundu Mandu Gorge walk gedaan van 3km en vervolgens op prachtige bounty stranden gesnorkeld. Als jullie de foto's bekijken die ik op Hyves zal zetten, zullen jullie echt jaloers worden in dat koude kikkerlandje ;)
Ook hebben we bij Magrove Bay een kleine haai zien zwemmen en een paar turtles adem zien happen. Dit park is echt een aanrader! (Voor de mensen die nog naar Australie gaan)

Toen zijn we naar Coral Bay gereden, dat ook in Ningaloo Marine Park ligt netzoals Cape Range NP. Ook gesnorkeld en o.a. grote groen fluoriserende vissen gezien. Verder liepen er ook een aantal emu's en een grote lizard van zo'n 1,5 meter, lekker rustig en macho op het terrein van een camping. Omdat de wegen in het zuiden kennelijk waren afgesloten, zijn we nog een nachtje langer gebleven. Gelukkig koelde het hier wel af hier, dus heerlijk geslapen.

Tijd voor Monkey Mia, dus On The Road Again (liedje van Willy Nelson, download hem maar). Om daar te komen doe je de Shark Bay Heritage Drive. Shark Bay staat op de werelderfgoederenlijst omdat het aan alle 4 de criteria voldoet (maar 19 plekken op de wereld schijnt hier aan te voldoen); Natuurlijke schoonheid, geschiedenis, ecologische processen en biologische diverisiteit. Aangekomen in Monkey Mia, even een kleine duik in de zee om af te koelen. We liggen net in het water als we opeens vier vinnen op 5 meter afstand zien langs zwemmen... Dolfijnen!! Later kwamen ze nog dichterbij. Echt super. De volgende morgen vroeg ons bedje uit, omdat ze om 7.30 am gevoerd worden. Een geweldige ervaring.
Daarna zijn we naar Oceans Park gereden, waar we alle lokale zeedieren van dichtbij konden zien met tekst en uitleg van een gids. Van kleine vissies, baby turtles tot haaien.
We wilde nog naar Hamelin Pool, waar de stromatolites zijn, oftewel; levende fossielen met microbes die ook gevonden zijn in gelijksoortige stenen die 3500 million jaar oud zijn, the earliest record of life on earth. Een van de twee plekken op aarde waar stromatolites zijn. Maar een loopje van 1,5km in 43 graden zagen we eigenlijk niet zitten..

Doorgereden naar Geraldton (420 km boven Perth) en daar de nieuwste film van Brad Pitt gekeken :D En vervolgens op onze oude vertrouwende parkeerplek geslapen. Dezelfde plek waar ook onze reis begon. Vandaag zullen we via de kust naar de Pinnacles Desert rijden en morgen onze vrienden van de nursery gedag gezeggen.

Dus, dit is een 'kleine update' van onze reis so far ;)
Liefs Henkie en Cynthia

P.s. Nadat ik deze tekst geschreven had zijn we gaan rijden en zagen we een bordje "stromatolites". Dus wij dachten 'nieuwe ronde, nieuwe kansen'. Eenmaal via een durtroad bij de zee aangekomen, konden we het niet goed zien en besloten we terug te rijden naar de outlook point, in de hoop het dan te kunnen zien. Via een weg langs de zee die er in het begin goed uit zag, maar later steeds zanderiger en meer kuilen kreeg, stonden we halverwege vast! Totaal van de buitenwereld afgesloten en geen kant die we op konden...
In totaal 2 uur allerlei voorwerpen (tafeltje, roestige plaat, takken en kleine stenen) geprobeerd onder de achterband te doen en vooruit te komen. Maar het schoot echt niet op. En zelfs als we vooruit waren gekomen was het nog maar de vraag hoe snel we ergens anders vast zouden komen te staan.
Gelukkig kwam er toen een 4WD Toyota langs, met 2 mannen die de hond aan het uitlaten waren, oftewel; beide lekker met een biertje in hun hand en de hond die achter de auto aan rende. Zij waren zo vriendelijk om ons er uit te trekken. Gelukkig :D Zoals de bekende Russell Coile zou zeggen: All Ozzie Adventures, pick up your sweg, lets go. All Ozzie adventures, time to hit the road!